Op de kermis

carousel

Daar zit hij dan.
Zo trots als een pauw naast zijn grote nicht op de carousel.

Zijn allereerste keer en hij draait al flink aan het stuur van zijn bolide. Het belletje gaat en ik zie dat hij schrikt als de carousel begint te draaien.

Mijn vermoedens worden bevestigd als het eerste rondje bijna voorbij is. Zijn armpjes steken in de lucht reikend naar mij. Hij huilt hard en voor het eerst heet ik dan eindelijk echt mamma.

Ik sta in een dubio. Mijn hart zegt natuurlijk dat ik die carousel op moet springen om mijn zoon te “redden” maar mijn verstand vecht dat tegen. Het is helaas te druk om ernaast te lopen, dus zit er niks anders op dan hem aan de zijlijn te troosten.

Na nog een aantal rondjes varierende pogingen van kushandjes, aai over de bolletjes tot zelfs gewoon de tong uitsteken, heeft het ding besloten te stoppen. Ik vis mijn zoon eruit en het arme kind klamt zich aan mij vast alsof hij zojuist een jaar alleen op wereldreis is geweest.

Na uurtje over de kermis rond te hebben gelopen komen we weer terug bij de beruchte carousel.

Mijn zoon trekt mij erna toe en roept vrolijk “auto rijden!!” Ik dacht het toch echt van niet.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s