Juij juij!

image

Ik loop met de kinderwagen over straat. Mijn zoon zit voorop en benoemd vrolijk alles wat hij ziet. Hij is graag buiten en dat valt goed aan hem te zien. 

Een vrachtwagen begint met zijn lampen te knipperen en toetert als deze mijn zoon voorbij rijdt en hij schatert het uit. Hij begint enthousiast te zwaaien naar een politiewagen die voorbij rijdt en de agente zwaait vrolijk terug. 

Een stukje verder is zijn enthousiasme plots weg als ons een dame tegemoet komt lopen die volgens hem niet genoeg aan de kant gaat. Juij juij! Krijgt de dame toe geroepen en het vingertje wijst dreigend haar kant op. Ik wenste dat ik een sjaal omhad om deze voor mijn gezicht te trekken.

We lopen verder en net als zijn enthousiasme weer aan het terugkomen is komt ons een auto voorbijgereden met de snelheid van het licht. Weer gaat zijn vinger dreigend omhoog en begint te roepen. Goed zo jongen, zeg het ze maar. 

De volgende ochtend wil ik met dezelfde kinderwagen de opvang binnen lopen. Een vader die voor mij liep laat de deur prompt voor onze neus dicht vallen. Voor de dichte deur roept mijn zoon “Juij juij!” en begint wild met zijn vinger te zwaaien. Wat deed ik? Ik deed hetzelfde. Hij heeft het toch niet van een vreemde?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s