Haastige spoed, zelden goed.

image

“Gaan we een stukje wandelen?”
Ik heb mijn zin nog niet af, of mijn zoon staat al bij de deur te trappelen.
Ik kan de woorden “schoentjes! Jasje! Lopen!” in zijn gegil onderscheiden, dus ik denk dat mijn idee wel in de smaak valt.

Terwijl ik hem zijn schoenen aantrek, probeert mijn zoon in de tussentijd zijn jas aan te trekken. 
Het gaat hem dus allemaal niet snel genoeg.

Als we, naar zijn idee, eindelijk buiten zijn, laat ik hem bepalen waar we heen gaan. 
“Auto’s kijken” roept hij luidt en we lopen dus richting het viaduct van de snelweg. 
We zijn de hoek van onze straat net om en mijn zoon blijft een beetje verdwaasd achter mij lopen.
Vreemd, want meestal rent hij voor ons de straat al uit.  

We lopen nog een stukje door, maar uiteindelijk houdt mijn zoon het niet meer uit en begint te brullen van de pijn.
Hij wijst naar zijn voeten en ik snap eindelijk wat er mis is. Zijn schoentjes zitten verkeerd om.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s