Mama? Waar ben je nou?

image

Ik ben nog aan het betalen als mijn zoon zijn geduld verliest en al naar onze plek vooruit rent.

Ik kan het hem niet kwalijk nemen, er is hier ook zoveel te doen. We zijn hier voor het eerst en het is ongelofelijk hoe mijn zoon is getransformeert in een echte durfal. Hij klautert de gekleurde torens op alsof hij nooit anders heeft gedaan en trotseert de grote glijbanen met gemak.

Als ik op onze plek terug ben, zie ik mijn zoon nergens en vermoed dan ook dat hij zich weer tussen de spelende kinderen bevindt. Ik ga zitten en geniet van het geraus om mij heen.

In de tussentijd is er meer dan een kwartier verstreken dat ik mijn zoon niet meer heb gezien en zit ik niet meer rustig op mijn plek.

Lichtelijk mijn paniek onderdrukkend klim en speel ik in de gekleurde torens die opeens zo veel groter lijken als ik mijn kind niet meer kan vinden. Tot mijn eigen verbazing voel ik mij nog best lenig en neem ik mij voor dit rondje nog eens te doen samen MET mijn zoon.

Als ik uitkom bij het springkussen zie ik dat mijn zoon roepend op mij af komt rennen. Ik ben opgelucht hem eindelijk weer te zien en ga op mijn knieeën zitten om hem op te vangen, maar hij heeft alleen mijn hand nodig. “Kom er niet op! Helpen!”

Schijnbaar heeft hij mij niet zo gemist.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s