Dat doen we nooit meer

Ik ben al langzaam het speelgoed in de kist aan het opruimen. Opeens wordt ik op mijn kont getikt en onder luid lachen rent mijn zoon weer weg. De bandiet. 

Een paar tellen later hoor ik gegiechel en weer komt mijn zoon op mij af. Hij rent tegen mij op en giert het uit van het lachen.

Voordat ik hem kan pakken is hij alweer weg, maar weer een paar tellen later staat hij klaar voor de aanval.

Zijn lachen tijdens het rennen verraadt waar hij is en op het laatste moment spring ik opzij.

Mijn zoon rent ipv tegen de kist, van schrik, vol tegen de rand van de deur op.

Het arme kind heeft een grote bult op zijn voorhoofd en een tand door door z’n lip. 

Dat doen we dus ook nooit meer.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s