De berg op

Zwoegend en puffend probeer ik de berg op te komen. Hij is best stijl en hoog en mijn kinderen zijn dan ook nog eens niet bepaald de lichtste. Met de 30 kilo die ze samen wegen draagt dit er dan ook aan bij dat ik eerder achteruit dan vooruit ga.


“Mama? Gaat het een beetje?” vraagt mijn zoon.
“Ik kom de berg niet op.” is mijn antwoord.
“Ik help je wel! 

En ik voel 2 handjes in mijn rug die mij de berg op duwen.
Vertederd door zijn gebaar ga ik dan ook een stuk sneller fietsen en ik bedank hem dat hij mij de berg op helpt.

Als we eindelijk bovenaan de berg zijn, haalt hij meteen zijn handjes weg.

“Zo, nu moet je het weer zelf doen mama..”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s