Nu even niet!

Eindelijk heb ik mijn man in de houdgreep. Hij ligt gebonden op de zitzak en kan zogenaamd geen kant meer uit.

Hij roept om genade, maar daar geef ik uiteraard geen gehoor aan en begin hem onder zijn voeten te kietelen. Zijn zwakke plek.

Hij houdt het niet meer en vraagt om versterking. Onze dochter doet dapper een poging om hem te helpen, maar ook haar heb ik snel in een ijzeren greep.

Wanhopig roept mijn man onze zoon om hulp.

“Even wachten pap, ik moet eerst mijn melk opdrinken.”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s