Mama, laat mij maar even


Ze gooit haar knuffel op de grond en gaat er boos naast zitten. Ik neem het haar niet kwalijk want ik ben ook echt een vreselijke moeder. Hoe kom ik er ook bij haar niet met het krukje voorbij al het porselein naar de kassa te laten lopen. 

Zoals iedere vreselijke moeder dit probleem oplost, zwaai ik haar gedag en loop met mijn zoon verder. Mijn zoon kwam mij in deze situaties dan altijd snel braaf achterna. Maar mijn dochter? Dat is een ander verhaal.

Ik loop de hoek om en verwacht dat ze begint te huilen. Maar het blijft verdacht stil. Ik kijk nog even stiekem en zie dat ze me met een uitdagende blik terug aankijkt. Snel duik ik weer weg. Mijn zoon slaakt een diepe zucht naast me. “Mama, laat mij maar. Ik haal haar wel.”

Binnen een paar seconden staat hij weer naast me. Hand in hand met mijn dochter.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s