Kraamvisite

Gehaast ren ik door het huis. We moeten over een kwartier op kraamvisite en de kinderen zijn gelukkig al klaar. Mijn man is boven en ik ben de spullen bij elkaar aan het verzamelen.

Mijn zoon rent net zo hard achter mij aan als hij opeens struikeld en hard zijn teen stoot. Hij zet het op een huilen en een paar minuten later snikt hij de pijn nog steeds uit tegen mijn schouder.

Het is verder erg stil in huis en ik bedenk me dat mijn dochter hier ook nog ergens rond moet lopen. Ik probeer te peilen waar ze is als ik papiergeritsel uit de woonkamer hoor komen.

Daar waar ook het ingepakte kraamcadeautje nog op tafel ligt.

Advertisements

Ga weg wiebeltand!

In het verleden heb ik een aantal kaak-operaties gehad. Hoewel vrijwel alles goed is verlopen heeft dit toch wel iets bij mij losgemaakt en is alles wat met tanden te maken heeft “een dingetje” bij mij.Mijn man vindt het dan ook hilarisch om mij hiermee voor de gek te houden en het hek was van de dam toen onze zoon niet 1 of 2 maar zelfs 3 losse tanden in één keer had.”Laat mama maar eens kijken hoever je hem nu kunt draaien!” Grapte hij zojuist nog aan tafel. En iedereen lag natuurlijk in een deuk toen ik opstond en naar buiten liep.”Mama! Kijk eens naar mijn losse tand!” In een drukke winkel houdt mijn zoon een bebloede tand onder mijn neus. Ik hoor hem nog lachen als ik van mijn stokje val.

Onze eerste schooldag

Wat heb ik uitgekeken naar deze dag. De eerste schooldag van mijn dochter.

Net als haar, had ik er enorm veel zin in en bij ieder kruisje dat ze op haar aftel-kalender kon zetten jubelde ik met haar mee.

Ik zag het al helemaal voor me hoe mijn huis schoon bleef voor langer dan een uur. Hoe ik eindelijk items van mijn steeds maar groeiende to-do lijst kon af strepen. Eindelijk alleen boodschappen doen zonder dat ene extraatje mee te nemen omdat ik te zwak ben om nee te zeggen.

Vandaag was die dag en mijn dochter stond te trappelen bij de deur. Ze zwaaide me vrolijk gedag en ik had vier uur volledig voor mezelf om te doen wat ik wou.

En die spendeer ik nu huilend bij mijn eigen moeder.

Nog heel even schat

“Mama, mag ik hem nu terug?”

In mijn handen heb ik haar Baby Born pop. Ze heeft deze zojuist voor haar verjaardag gekregen en ik moet toegeven dat ik jaloers ben.

Deze pop heb ik namelijk altijd al willen hebben. Iedere verjaardag vroeg ik ernaar en de pop stond steevast bovenaan mijn verlanglijstje voor Sinterklaas. Maar gekregen heb ik hem nooit.

Toen mijn dochter dit nog als cadeau in haar handen werd gestopt, kreeg ik al een vermoeden. Ik moest dan ook even slikken toen het papier eraf gescheurd werd en er kreetjes van vreugde het huis vulde.

En nu heb ik dan eindelijk die felbegeerde pop in mijn handen.

“Mama? Alsjeblieft?” Klinkt het achter me.

“Nog heel even schat…”

De vogeltjes buiten zetten.

We zitten met z’n allen aan tafel voor het avondeten. De kinderen zijn rustig en eten goed door. Mijn man vraagt of ik hem kan knijpen om te zien of dit nu wel echt gebeurd, het lijkt namelijk of er een wonder is geschied.

We zijn bijna klaar als onze zoon toch besluit dit moment voor ons te verpesten.

“Horen jullie dat ook? Ik hoor een vogel!” We luisteren aandachtig, maar we horen niets.

“Hoor! Daar heb je hem weer!” Maar in plaats van een vogel horen wij onze zoon die een knal van een scheet laat.

Met glunderende ogen kijkt hij ons aan. “Dat was een schijtlijster!”

Moederdag volgens papa

Moederdag. Die commerciële dag waar je samen met je lief bij afspreekt er niet aan mee te doen, maar stiekem toch hoopt dat hij iets met je kindjes regelt.

Zoals ieder jaar zegt mijn man dat hij niets heeft geregeld en dat ik ook nergens op hoef te rekenen. Soms heb ik geluk, soms heb ik pech.

Toen ik vanmorgen terug kwam van het wandelen met de hond lag er echter een mooie envelop op tafel. Geschreven door mijn man, maar versierd door de kinderen.

Ik maak hem open en tref een tegoedbon aan om samen met de kinderen een kopje koffie te drinken tussen 3 en 5 bij ons favoriete plekje.

Er gaat een belletje bij mij op. Een tegoedbon voor alleen mij en de kinderen tussen 3 en 5. Mijn man barst in het lachen uit.

“Dan kan ik tenminste rustig naar Formule 1 kijken!”

Geef mij eten.

Ze is een perfecte gastvrouw. Mijn dochter. Ze staat al een behoorlijke tijd in het keukentje het lekkerste eten en drinken te bereiden.

“Even wachten, je avondeten is zo klaar!” Zegt ze als ze voorbij loopt. Op het dienblad dat ze draagt staat al een bekertje met wat drinken. Voorzichtig zet ze dit neer.”Oh, ik hoor de wekker al, piep piep! Je eten is klaar!”

Rustig wacht ik af, genietend van het schouwspel dat zich voor mij afspeelt. Weer komt ze voorbij met haar dienblad, nu vol met eten. Ze zet het op de grond en stalt het uit.

Zachtjes tikt ze haar gast aan om aan te geven dat hij kan aanvallen.Maar het enige dat de hond doet is zich omdraaien.

Hij heeft liever echt eten.