Ik wil geen zwemband

We gaan naar het zwembad en zijn samen met de kinderen onze spullen aan het inpakken.

Onze zoon neemt zijn gloednieuwe zwemgordel in zijn handen en kijkt er trots naar. Omdat hij deze met zwemles ook draagt vinden wij het belangrijk dat hij zich net zo vrij in het water voelt als met de zwemles.

Onze zoon kijkt vervolgens naar mij.

“Mama, jij kunt best goed zwemmen toch?”

Eerlijk is eerlijk, ik kan goed zwemmen dus ik beantwoord zijn vraag positief.

“Ik weet ook hoe dat komt. Jij hebt echt een grote zwemband om.”

Advertisements

Slaapwandelen

Vredig ligt mijn dochter weer in bed te slapen terwijl ik verbaasd naast haar bed sta.

Een paar tellen geleden wou ik haar nog een goedenacht kusje geven, maar dit mislukte omdat zij plots uit haar bed sprong en naar de badkamer sprintte. Ze nam een beker van de wastafel, vulde deze met water en dronk de beker binnen luttele seconden leeg.

Braaf dribbelde ze weer terug naar bed, trok haar my little pony dekbed over zich heen en met een “welterusten mama” werd het tafereel afgesloten.

Dat is toch geen vreemd verhaal zou je zeggen, ware het niet dat ik mijn dochter voor het eerst zag slaapwandelen.

Wat kent hij mij toch al goed

Verschrikt kijk ik mijn man aan. We zitten al op de snelweg als ik besef wat ik allemaal ben vergeten voor een dagje dierentuin met de kinderen.

Één voor één begin ik op te noemen wat nog thuis op de kast klaar lag.

De petjes en zonnebrillen voor de kinderen, die van mijzelf en de zonnebrand crème. Die laatste vind ik toch wel heel erg, want hoewel de kinderen al zijn ingesmeerd, beloofd het een warme dag te worden.

In mijn gedachten verzonken voel ik een tik op mijn schouder.

“Mama? Bedoel je soms de spulletjes die op de kast stonden?” Vraagt mijn zoon. “Waar je tegen mij van had gezegd dat je die echt niet mocht vergeten zodat ik ze alvast in je tas heb gestopt?”

Verbaasd kijk ik van mijn zoon naar mijm zoon en snel trek ik de rits open. Zoals gezegd, zitten alle spullen erin die op de kast stonden er in.

Toch wel erg dat mijn kleine man nu al weet dat ik het weer vergeten zou.

Heerlijk genieten

Ik geniet intens van het moment dat ik nu samen met mijn dochter heb.

Ze vroeg of ze mijn haren mocht “knippen”, dus ging ik voor haar op de kapperskruk zitten terwijl ze haar gereedschap tevoorschijn haalde.

Ze wilde eerst knippen, daarna krullen en ook nog vlechtjes maken. De wildste plannen kwamen voorbij en ze ging driftig aan de slag.

Zo is ze nu dan al een tijdje in mijn haren aan het woelen en het is gewoon een heerlijk moment.

Maar het heerlijkste is dat ze al tien minuten achtereen stil is.

Papa gaat poetsen

De kinderen zijn net aan hun toetje begonnen als ik ze vertel dat ze zometeen gaan douchen.

Ik weet dat ze even aan het idee moeten wennen, dus laat ik ze even sputteren met het bekende “ik wil niet douchen want ik stink niet en ben ook niet vies!”

Ze hebben hun toetje nog niet op als hun humeur weer totaal is omgeslagen en ze niet kunnen wachten om naar boven te gaan.

“Jij komt toch mee hé mama?” Ik beaam dat ik meteen achter ze aan zal komen om de douche kindklaar te maken.

Daarna vragen ze hetzelfde aan mijn man. “Helaas jongens, ik moet even gaan opruimen en gaan poetsen.” Is zijn antwoord.

Ik wil haast in lachen uitbarsten, maar mijn kinderen zijn mij echter al voor. “Papa? Jij en poetsen?”

Mijn wraak komt nog

Ik ben kletsnat. Mijn kleren druipen van het water dat mijn man zojuist over mij heen heeft gegooid.

Hij rende snel weg zodat ik mijn portie water van de vloer kon op dweilen. Maar ik geef me nog niet gewonnen en vul snel weer mijn beker om achter hem aan te gaan.

Ik vraag mijn zoon en dochter om mee naar het dakterras te komen en mijn man beneden naar buiten te lokken.

Ik sta er al helemaal klaar voor een voel mijn eerste overwinning al aankomen als mijn zoon begint te roepen.

“Papa! Kom je naar buiten? Mama staat echt niet hier boven met een beker water in haar handen om je nat te gooien hoor!”

Daar gaat mijn overwinning.

Ik heb gepoept!

“Mam! Kom snel kijken in de serre!” Roept mijn zoon met een paniekerige stem. Meteen gooi ik mijn tuinhandschoenen in het zand en ren naar het huis toe.

Het duurt niet lang voordat mijn zoon in de lach schiet, maar stiekem kan ik er niet zo hard om lachen. Mijn dochter staat met haar billen bloot voorover gebukt te swingen voor het raam. Op haar billen zitten de resten van diarree poep en mijn vraag reist: “Waar is in hemelsnaam haar luier met de rest van de diarree?”

In mijn hoofd zie ik al hoe de bank onder gesmeerd is, of hoe de luier ondersteboven op de tafel ligt. Ik veeg meteen de billen van mijn dochter schoon en vraag haar waar ze de luier heeft gelaten.

Ze glundert en met een grote glimlach neemt ze me mee naar de woonkamer. Daar ligt de luier op tafel. Netjes opgevouwen met de doekjes erin gestopt die ze heeft gebruikt om haar billen te vegen. Precies hoe wij dat ook doen.

Nu kan ik er ook wel hard om lachen.