Er zijn monsters!


Zachtjes loop ik de gang uit. De kinderen liggen net op bed en mijn man zet alles al klaar op tafel om er nog een gezellige avond van te maken. Ik trek net de gangdeur dicht als ik een kreet hoor.

Onze dochter is een moeilijke slaper en ze doet dit wel vaker als ze net in bed ligt, dus mijn alarmbellen gaan nog niet af. Pas als er een woeste schreeuwpartij en een huilbui volgt, vlieg ik als een speer terug naar boven. 

Want dit was niet mijn dochter, maar mijn zoon die nu helemaal hysterisch ligt te huilen in zijn bed. Dit heb ik bij hem nog nooit meegemaakt en ik storm dan ook zijn kamer op, bang voor wat er gaat komen.

Met tranen in de ogen kijkt mijn zoon mij opgelucht aan. Heftig snikkend verteld hij mij waarom hij zojuist zo huilde. 

Papa was vergeten hem zijn monstersokken uit te trekken. 

Ik wil niet met zwemmen


Het kon mijn kinderen niet snel genoeg gaan. Vanaf het moment dat ik het badje uit de garage had gehaald, zwermde ze er met z’n tweeën omheen. 

Aangezien wij nog een ouderwetse voetpomp hebben, duurde het opblazen van het badje wat langer als ze voor ogen hadden. Binnen een mum van tijd waren ze, uitgekleed, rondjes aan het rennen in het nog lege badje. Wat een plezier dat ze hadden toen eindelijk de tuinslang erin mocht.

Na een half uur ploeteren was het badje helemaal opgepompt en gevuld. Voldaan ging ik mij in mijn luie stoel zitten met een boek voor mijn neus. Genietend van een poosje rust dat mij te wachten stond.

“Mama, wij zijn klaar in het badje. We willen eruit!”

Ik wil geen cupcake

Verdrietig sluit mijn dochter de poort. Ze heeft net haar broer uitgezwaaid die bij een vriendje gaat spelen. Een beetje beteuterd en verlaten kijkt ze mij nu aan.

Ik neem haar bij mij op schoot en probeer haar te troosten. Ik had namelijk al een plannetje bedacht dat ik samen met haar zou gaan uitvoeren zodra mijn zoon weg was.

“Zullen wij samen iets leuks gaan doen?” Vraag ik. En meteen komt er weer een glimlach op haar gezicht.

“Zullen wij samen cupcakes gaan bakken?” Vraag ik verder.

Mijn dochter springt van mijn schoot en loopt naar de koelkast. Ze schud heftig met haar hoofd en zegt:

“Nee mama, geen cupcake. Ik wil een vleesje..” 

Dat kan ik toch zelf?

Gehaast haal ik snel nog wat kleren uit de kast voor mijn zoon en dochter. Over een kwartier moeten we alweer vertrekken en de kinderen zitten nog steeds in hun pyama.

Als eerste leg ik mijn dochter op het aankleed kussen. Zoals een echte diva als ze is, kan ik weer terug naar boven rennen om toch dat andere jurkje te gaan halen.

Als ik eindelijk goedkeuring heb gekregen en haar kan aankleden, staat opeens mijn zoon aan de tafel. Hij zegt dat hij zich verveeld en begint zijn kleine zusje te kriebelen. Waarop zij weer de legging half uit stampt die ik bijna had aangetrokken.

Met nog maar vijf minuten op de klok begin ik met het aankleden van mijn zoon. Ook hij ziet er ontzettend veel lol in om mij tegen te werken en als ik eindelijk als laatste zijn sokken heb aangetrokken kijkt hij mij met een brede grijns aan.

“Mama, je weet toch dat ik zelf mijn kleren kan aan en uit trekken?”

Moeders intuïtie


Het is alweer drie uur in de nacht en ik kom maar niet in slaap. Onze dochter heb ik ongeveer een half uur geleden weer terug in bed gelegd en ze heeft al een tijdje niets meer van zich laten horen. Dus aan haar ligt het niet.

Waarom kom ik dan niet terug in slaap? Langzaam draai ik me nog eens om een luister naar de ademhaling van mijn man. Hij slaapt als een blok en ik probeer me dan ook op zijn ritme te concentreren.

Al snel begin ik weer te woelen als ik voel dat mijn arm in slaap valt.Die dan weer wel. Ik gooi deze naast het bed en schrik me een ongeluk als ik reactie krijg.

“Mama, ik kan niet slapen.” Zegt mijn zin

Zou het dan toch de intuïtie van een moeder zijn?

Modderpoelen

Gebielend zet ook eindelijk mijn dochter een stap in het water. Ze giert het meteen uit een haar grote broer staat al aan de overkant van de modderpoel om haar aan te moedigen.

Halverwege blijft haar laars steken en kiept ze om. Ze kijkt me verschrikt aan, maar als ze mij ziet lachen staat ze weer op een veegt haar handjes aan haar natte broek af. Lachend, gierend en brullend lopen de kinderen door de modderpoelen verder en ik geniet van dit tafereel.

“Vindt je dat wel verstandig? Met die twee kleintjes in dat vieze water?” 

Ik kijk om naar een oudere meneer die aan komt fietsen.

“Daarom laat ik ze er ook niet van drinken .” Geef ik de man als antwoord. Maar daar was de goede meneer niet van gediend en fietst mopperend verder.

Was dat niet diezelfde generatie die zegt dat de jeugd van tegenwoordig meer buiten moet gaan spelen?

Die kleine babykleertjes

Wat was dat toch een mooi moment. De allereerste kleertjes van ons kindje vers uit de was. Speciaal voor hem of haar gekocht aangezien we niet wisten dat we als eerste een jongetje zouden krijgen.

Alle kleertjes heb ik nog ijverig gestreken. Stuk voor stuk netjes gevouwen en met liefde in de kast gelegd. Afwachtend op het kindje dat deze kleertjes zou gaan dragen.

In de tussentijd weet ik dit nu wel. Strijken heb ik al een hele poos geleden opgegeven en met wasmand nummer drie voor deze avond mijmer ik terug naar die kleine kleertjes van toen. 

Die waren namelijk een stuk sneller gevouwen…