Wat een mooie meid

Ik pak haar handje vast en geef er lichtjes en kneepje in.

Normaal gesproken zou mijn dochter hem al lang weer hebben weggetrokken en mij boos hebben aangekeken, maar nu blijft ze opvallend rustig.

Ik aai haar over haar lange blonde krullen die wild alle kanten uitsteken. Geef haar een dikke zoen op haar bolle wang en kijk naar haar prachtige gezichtje. Ik geniet van dit moment samen met haar. Wat is ze mooi en wat is ze toch lief.

Als ze slaapt.

Advertisements

Iets te voorbarig

Het was een hele onrustige nacht. Ik sta er dan ook niet van te kijken dat, nu ik eindelijk weer net terug in bed lig van onze dochter weer in te stoppen, ik voorzichtig de deur hoor open gaan bij onze zoon. Meteen roept hij boos naar me: “Mama, je hebt me wakker gemaakt!” Ik verontschuldig me en zeg dan ook dat dit niet de bedoeling was. Ik kijk nog eens naar de wekker en zie dat het nog geen zes uur is. Ik vraag hem of hij nog moet plassen en dat ik dan hem ook nog even terug in bed zal instoppen. Verdrietig reageert hij: “Maar mama! Ik heb mijn kleertjes al aan!”

Heerlijke kusjes

Ik hoor mijn dochter de trap op komen en weet dat het is gedaan met de rust.

“Mama aan het slapen?” Vraagt ze als ze naast mij aan het bed komt staan. Ik til haar bij mij op het bed en leg haar uit dat ik mij niet zo lekker voel en dus even ben gaan liggen.

Met haar mooie grote ogen kijkt ze me aan. “Mama pijn? Wil je kusje?” Vraagt ze met haar allerliefste stemmetje en eigenlijk zou ik blij moeten zijn met die liefdevolle zoen die ik nu op mijn wang krijg.

Ware het niet dat er een grote snottebel uit haar neus bengelde.

Stinkbom

Onze dochter is eindelijk begonnen met zindelijk worden. Plassen op de wc gaat al heel erg goed, maar met poepen komt ze nog wel eens te laat.

Zoals net in de bibliotheek. Ik had net een boek gekozen om mee naar huis te nemen toen ik een vaag vies geurtje rook waaropvolgend mijn dochter uit de speelhoek kwam.

“Mama! Ik heb gepoept!” En dat kon de hele bibliotheek niet alleen horen, maar ook ruiken. Ik heb haar dan ook snel meegenomen naar de wc en haar van haar poepluier ontdaan.

Daar stond ik dan, met een stinkbom in mijn hand. Maar geen prullenbak te bekennen.

Mama, dat ben jij toch?

Ik loop samen met mijn zoon over de jaarlijkse rommelmarkt. Het is gezellig druk en mijn zoon heeft ook al een aantal spulletjes gevonden die wij hebben gedoneerd. Natuurlijk heeft hij ook wat speelgoed gevonden dat weer met ons mee naar huis gaat. We lopen voorbij en kraampje met lijstjes en schilderijen als hij er opeens tussenuit schiet. “Mama kom kijken! Dit ben jij!” Ik loop naar hem toe en zeg dat hij zich waarschijnlijk vergist. Maar dat doet hij niet. Want het lijstje dat mijn zoon mij in de handen drukt is wel degelijk met een foto van mijn broer en mij. Deze foto is al heel wat jaren geleden gemaakt voor een speciale gelegenheid. Mijn broer en ik hebben er veel werk in gestoken en er is maar één afdruk van. En deze afdruk hebben we gegeven aan pap en mam.

Een dan sta je buiten

Ik hoor het bestelbusje voor de deur stoppen als ik net van de wc af kom. Snel sprint ik dan ook naar de deur om het lang verwachte pakket in ontvangst te nemen.

Mijn zoon heeft de bus echter ook gespot en hij komt de gang al in gerend. Hij weet namelijk dat dit mega grote pakket, dat ik van de chauffeur overneem, voor hem is.

Ik zeg de chauffeur gedag en zeg tegen mijn zoon dat ik het pakket even achterdoor bij de poort neer ga zetten. Met een grote twinkeling van blijdschap kijkt hij mij aan.

Ik heb het pakket nog niet eens opgetild als ik mijn zoon hoor zeggen:

“Hoije mamma!”

En ik de voordeur voor mijn neus zie dichtvallen.

De Handyman

De hele dag is mijn man al druk aan het klussen. Hij is een inbouw kast aan het maken voor mij en heeft dan ook al het zware geschut buiten staan. Ik vind het super knap van hem dat hij dit zomaar eventjes doet. Hij meet het uit, zaagt, boort en monteert alsof hij nooit anders doet. Het is dan ook een interessant schouwspel en ik dacht dat de kinderen hem dan ook de hele tijd in de weg zouden staan. Maar helaas is dit niet zo en zijn de kinderen niet bij mij weg te slaan. Ik ben namelijk aan het dweilen.