Vergeet je pyjama niet!

Ik probeer mijn lachen in te houden, omdat er in het hokje hiernaast ook iemand op de toilet zit. Mijn zoon heeft echter al de slappe lach, dus is er voor mij ook geen houden meer aan.

Aangezien mijn zoon zich de laatste tijd goed zelf kan aankleden, heeft hij vanmorgen zijn eigen outfit bij elkaar mogen zoeken.

Toen hij mij deze, al helemaal aangekleed, liet zien was ik zelfs tevreden over zijn keus.

Tot hij nu een paar uur later een bezoek moest plegen aan het “openbare toilet”. Omdat er een grote boodschap bij kwam kijken, moest ik mee naar binnen en toen hij onder zijn gewone broek ook nog eens zijn pyama broek naar beneden trok, viel het me meteen op dat er iets niet klopte.

Ik hou van jou

Ik geef mijn man een dikke knuffel. We kijken elkaar even aan en ik voel meteen weer die warmte van binnen.

Hij is mijn maatje, mijn steun en toeverlaat en mijn liefste knuffelbeer. Ik zeg het hem niet meer zo vaak als voorheen, maar dat hoeft ook niet. Hij weet het.

Het is nu precies vier jaar geleden dat we getrouwd zijn en het zijn de momenten als deze, dat ik blij ben dat hij in mijn leven is gekomen.

Ik kijk hem diep in de ogen aan een zeg hem dat ik nog steeds ongelofelijk veel van hem houdt.

Vanuit de woonkamer horen we opeens onze zoon hard lachen.

“Nee mam, dat doe je echt niet!” 

Mama help!

Ik ben net op het werk als ik een appje van mijn man krijg dat hij vanavond niet thuis zal zijn voor de kinderen naar bed gaan.

Hij was mij nog vergeten te vertellen dat hij met zijn collega’s zou gaan uit eten. Diep in mijn geheugen herinner ik mij dat hij het er wel eens over heeft gehad. Maar het komt nu een beetje als een schrik dat dit vanavond al is.

Ik ben dus strakjes de hele avond alleen met de kinderen. Er schieten allemaal doem scenario’s door mijn hoofd en er komt maar één oplossing voorbij. 

Snel pak ik dan ook mijn telefoon.

“Mam, wat eten we vanavond?”

Een rondje bank zitten

Nog met de woorden van een vriendin in mijn achterhoofd begon ik met veel enthousiasme aan mijn eerste rondje Rennen. Mijn vriendin is alweer een aantal weken bezig en zei tegen me dat het ontspannend is, ze zich er beter door voelt en ze valt er ook nog van af!

Vol goede moed trok ik dus mijn sportschoenen aan. Echt sportschoenen kan ik ze eigenlijk al niet meer noemen. Ze worden meer gebruikt om in de tuin te werken en zijn dan ook hartstikke bruin van de modder.

Een goede broek om te rennen kon ik ook al niet vinden. Ik heb nog zo’n modieuze harembroek liggen die het nu als sportbroek moet ontgelden. Maar hij past, dus klagen mag ik niet.

Al na een paar minuten rennen voelde ik niet alleen mijn theezakjes schudden, ook mijn zwemband liet weten dat hij er nog zit. Mijn broek zakte af en natuurlijk was mijn paardenstaartje los geschoten zodat er plukjes haar in mijn ogen dansten. Mijn hoofd knalde uit elkaar en binnen de eerste kilometer was ik dus al totaal buiten adem.

De volgende keer ontspan ik mij wel op de bank met een reep chocolade, daar voel ik mij ook beter door.

Wat dacht je zelf?

Ik lig net onderuit gezakt op de bank als mijn moeder mij een appje stuurt.

“Heb je zin om morgen met de kinderen te gaan wandelen, of zal ik langs komen zodat we je huis even grondig gaan poetsen?”

Ik kijk eens rond in de woonkamer waar ik zojuist het speelgoed van de kinderen nog heb opgeruimd en zie dat ik eigenlijk nog had moeten stofzuigen. De tafels zouden ook best wel een sopje kunnen gebruiken en de stofdoek moet ik toch echt weer eens over de kast halen in plaats van erin te laten liggen.

Er staan nog twee wasmanden die gevouwen moeten worden en de deur van de badkamer is nu standaard dicht zodat ik de inhoudt ervan niet hoef te zien.

Ik bedenk me dus geen tweede keer en app mijn moeder meteen terug.

“Wat dacht je nou zelf. Natuurlijk gaan we wandelen”

Hij is terecht!

Al maanden ben ik mijn trouwring inmiddels kwijt. Weken heb ik ernaar gezocht en ben zelfs met een metaal detector door de hele tuin gaan lopen. Maar alles was tevergeefs. Mijn ring wou niet bij mij terug komen.
Met de bruiloft van mijn broer in zicht en nog steeds een kale vinger heb ik zelfs uit wanhoop een goedkope namaak ring besteld. 

Deze is vandaag binnen gekomen en hij lijkt zowaar een echte trouwring. Zoals vertrouwd leg ik de ring op de hoek van de kast. 

Opeens heb ik het. Ik trek de kast naar voren en hoor iets van metaal vallen. Zou het echt kunnen zijn?

Op mijn knieën ga ik tussen alle spulletjes zoeken die we al zo lang kwijt waren als er tot intense vreugde onder een brief van de belasting dienst een ring tevoorschijn komt.

Ik ga toch maar weer naar mijn moeder luisteren. Misschien was grondig poetsen wel zo verstandig geweest.

Tony’s

Ik trek de prachtige jurk aan die ik heb uitgekozen voor de bruiloft van mijn broer. Ik kijk in de spiegel en ben weliswaar tevreden over diegene die terug kijkt in de spiegel. 

Het was een lange reis om een geschikte jurk te vinden en ik heb dan ook heel veel foto’s naar mijn moeder gestuurd ter goedkeuring. 

De strijd tegen de kilo’s heb ik niet binnen de gewenste periode gehaald, maar dat vind ik nog niet eens zo erg. Ik kom er nog wel.

Mijn man maakt een foto en stuurt deze door naar mijn moeder. Het duurt niet lang voor ze een reactie stuurt.

“Ja! Dit is echt de jurk voor jou! Je ziet er ontzettend mooi uit en je kunt goed zien dat je wat bent afgevallen!”

“Nee mam, dat is tony chocolony in combinatie met een corrigerende slip.’