Snel! Oma komt!

Als een speer vlieg ik door het huis om de was te verzamelen. Mijn man vraagt waar deze spontane bevlieging vandaan komt en waarom juist nu op een relaxte zaterdagmiddag.

Vanavond gaan we namelijk een avondje op pad en morgen hebben we de hele dag de tijd om het huishouden te doen.

Ik kijk mijn man een beetje ondeugend aan. We gaan inderdaad vanavond op pad. Mijn moeder komt op de kinderen letten en meestal als ze dat doet treffen we alle was netjes opgevouwen terug in de kast.

Mijn man staat op van de bank.

“Wacht even, ik heb in de berging ook nog wat liggen.”

Advertisements

Slaap lekker kleine meid

Het was een vermoeiende middag en de kinderen liggen uitgeput op de bank. Ik sta in de keuken om het avondeten voor te bereiden.

Als ik de frietjes over de ovenschaal verspreid, hoor ik zachte voetstappen naar de keuken komen.

“Mama! Zusje slaapt al!” Zegt mijn zoon met zijn enthousiaste fluistertoon. “We moeten nu heel zachtjes zijn. Ik heb de lampen al voor haar uitgedaan.” Sluit hij af.

Ik zeg tegen hem dat ik dat ontzettend lief van hem vind en dat we haar wel zullen wakker maken als de frietjes klaar zijn. Ze kan dan nog een klein half uurtje slapen. Tevreden met het antwoord loopt hij weer terug naar de kamer.

Net als ik aan het mijmeren ben hoe lief mijn zoon wel niet is voor zijn kleine zusje, hoor ik luid geroep uit de woonkamer komen.

“Wakker worden! Je mag niet meer slapen want de frietjes zijn bijna klaar!

Ik ben verstopt!

Nog steeds is mijn mening onveranderd over het spel “verstoppertje spelen.” Ik vind het namelijk niet leuk.

Inmiddels ben ik er wel achter gekomen waarom mijn ouders mij vroeger iedere keer weer vonden op mijn favoriete vetstopplek achterin die kast. Ik verstopte mij daar gewoon altijd.

Mijn huidige verstopplekken zijn echt subliem. Ik ben er echt een kei in. Je zou denken dat ik het spel tegenwoordig dan wel kan waarderen, maar dat is niet zo.

Want waarom vinden mijn kinderen mij toch iedere keer binnen luttele seconden?

Simpel. Ze hoeven maar achter de hond aan te lopen. Die verraad mij altijd.

Het leed dat xl hagelslag heet.

Iedere ochtend sta ik er weer. Het aanrecht. Volgens mijn man is dat ook de plek waar ik thuis hoor. Behalve voor het avondeten, dat moet hij toch echt zelf doen als er iets fatsoenlijks op tafel moet komen te staan.

Maar goed. Ook nu is het weer zover en sta ik over de broodjes gebogen die ik voor de kinderen aan het smeren ben. Het is een echt ritueel geworden

“Ik wil xxl hagelslag!” Riepen ze in koor toen ik vroeg wat ze als ontbijt wilden hebben. Ik kan het beter al vooraf gaan smeren. Het antwoord is toch iedere keer hetzelfde.

Maar het probleem met xxl hagelslag zijn die extra stukjes. En sta ik nu dus, net als iedere ochtend, boven de broodjes die grote stukjes te sorteren. Want stel je voor mijn dochter krijgt er meer dan mijn zoon.

Jii je zin

Onze dochter is een beetje eigenwijs. Hoewel ik mij vaker wel eens afvraag van wie ze dat nou het meeste heeft, lijkt het mij meer en kwestie van mijn man en ik samengevoegd met een vleugje oma.

Onze dochter stelt ons vaak op de proef. Het ene moment wil ze dit en een seconde later kijkt ze mij beledigd aan dat ik datgene ├╝berhaupt voor haar neus heb durven zetten. ‘The devil wears Prada” is er niets bij.

Vandaag had ik een zwak moment en mocht ze, in plaats van de melk, een beker ranja bij de boterham. Daar had ze om gevraagd. Ze nam een slok en meteen hing er een demonische uitstraling om haar heen.

“Ik wil melk.” Ze vroeg het niet aan me, ze eiste het. Maar ik liet mij niet kennen. Nee, dit keer kwam ze er niet onderuit en bleef ik voet bij stuk houden.

“Jij wou eerst ranja, dus die drink je ook op!” Gebiedde ik haar. En na een strijd van kleine slokjes die ze nam liet ik haar wel even zien hoe het moest.

Ik nam een grote slok, maar als een sproeier belandde de ranja over de tafel heen.

“Je krijgt melk.” Was mijn antwoord. Want hoe kan ik het anders goedmaken dat ze bijna een halve beker pure ranja heeft moeten drinken?

Niet vloeken

Een beetje geïrriteerd komt mijn man thuis. Hij heeft een zware dag achter de rug en wil graag zijn gal even spugen.

We zitten ons even neer in de eetkamer zodat de kinderen geen last van ons hebben en ze het relaas met een incidenteel vloekwoord ertussen niet zullen horen.

Na een aantal minuten vertellen steekt onze zoon toch even zijn hoofd om het hoekje.

“Papa, ik hoorde je wel vloeken. Zou je op je woorden willen letten?”

Die papa weer.

Onze zoon heeft onverwacht een dag vrij van school. Ik ben expres vroeg opgestaan om met de hond te lopen zodat we lekker lang kunnen luieren in bed vandaag.

Na het lopen probeer ik de trap zachtjes op te lopen, maar zie in het donker dat beide deuren van de kinderen al open staan. Het is verder nog heel stil in huis dus sluip ik onze kamer binnen.

Zachtjes vraag ik wie er al allemaal in ons bed ligt.

Ik! Zegt onze zoon zacht. Onze dochter hoor ik zachtjes giechelen.

En mijn man slaapt hier weer lekker doorheen.