Kom snel kijken!


“Mama kom kijken! Het hondje heeft een gat in de tuin gegraven en ik heb geholpen!”

Benieuwd wat ik voor catastrofe ga tegenkomen loop ik aan zijn hand mee de tuin in. Mijn zoon is maar wat blij met onze hond die we vorige week uit het asiel hebben gehaald en ze zijn dan ook meteen al dikke vriendjes.

Trots laten ze mij dan ook samen de grote kuil in het zand zien die ze tijdens mijn kleine plas pauze hebben weten te realiseren. De schade valt nog mee bedenk ik mij. Het had nog veel erger gekund.

Als ik opeens besef dat in die kuil eerst een kersenboom heeft gestaan.

Stop met ruzie maken!


De kinderen zijn door het dolle heen. We spelen met z’n allen in de serre en alle ballen vliegen door de lucht.

Met een zachte bal proberen we over te koppen, maar de enige die hier echt goed in is, is toch echt mijn man.

Mij lukt het niet dus gooi ik de bal tegen mijn man aan. Iedereen lacht. Mijn man gooit de bal terug, maar raakt hierbij mij hoofd. Iedereen lacht, behalve ik. Ik begin verdrietig te snotteren en zeg dat hij mij pijn heeft gedaan.

Mijn man kijkt mij vreemd aan en schiet in de lach. Nu word ik een beetje boos en zeg dat hij mij echt pijn heeft gedaan, waardoor mijn man nog harder begint te lachen. 

Onze zoon bedenkt zich geen moment en bergt alle ballen op.

“Zo, niet elkaar pijn doen en stoppen met ruzie maken!” 

Ik had niet alleen geplast


Ik schrik wakker van een deur die open vliegt. Sinds kort komt onze zoon zelf uit bed met zijn nachtlampje. Nu staat hij dan ook binnen een paar seconden naast ons bed.

“Mama, ik heb doorgelekt.” Zegt hij verdrietig.

Ik trek hem zijn pyama uit en zijn luier die hij alleen nog maar voor de nacht draagt en trek hem lekker bij ons in bed. Een schone onderbroek pakken we straks wel.

Maar zodra ik mijn zoon onder de deken heb gelegd, begint hij te huilen.

“Wat is er aan de hand? Waarom huil je?” Vraag ik hem.

“Ik had niet alleen geplast!” Antwoord mijn zoon.

Oh shit…

Waar is papa?


Het is een stuk drukker dan ik dacht en tussen al die verkleedde mensen zie ik de groep van mijn man dan ook niet staan. 

Hem bellen heeft natuurlijk geen nut, in deze drukte en met de muziek zal hij mij niet horen. Ik ga op mijn tenen staan en probeer al springend de groep te vinden. 

Ondertussen trekt mijn zoon mij aan mijn heksenjurk.

“Mam, wat doe je?”

“Ik probeer papa te zoeken, maar ik weet niet waar hij staat.”

Mijn zoon pakt mijn hand en trekt mij de menigte in. Hij loopt snel tussen al die benen en jassen door en ik kan nog net een paar bartafels ontwijken als mijn zoon opeens stopt. Recht voor de jas van mijn man.

Wijsneus.

Als je kleingeld op is.

We zijn in het retailpark als mijn zoon aangeeft dat hij moet plassen. Ik weet dat er een openbare wc naast de lunchroom ligt, dus neem ik de kinderen mee die kant op.

Met mijn beurs in mijn handen sta ik voor het poortje dat ons de weg naar de wc belemmert. Hij vraagt om 70 cent en helaas heb ik er maar 50. Ik kijk om mij heen op zoek naar iemand die mij kan helpen. Helaas is het nog vroeg en zie ik niemand lopen. Zelfs de lunchroom is nog dicht.

Ik probeer een oplossing te bedenken als ik opeens mijn zoon aan de andere kant van het poortje zie staan.

“Als ik er gewoon onderdoor kan lopen, mag dat toch mama?” Vraagt hij mij.

Voor deze keer ben ik het helemaal met hem eens.

Mama, laat mij maar even


Ze gooit haar knuffel op de grond en gaat er boos naast zitten. Ik neem het haar niet kwalijk want ik ben ook echt een vreselijke moeder. Hoe kom ik er ook bij haar niet met het krukje voorbij al het porselein naar de kassa te laten lopen. 

Zoals iedere vreselijke moeder dit probleem oplost, zwaai ik haar gedag en loop met mijn zoon verder. Mijn zoon kwam mij in deze situaties dan altijd snel braaf achterna. Maar mijn dochter? Dat is een ander verhaal.

Ik loop de hoek om en verwacht dat ze begint te huilen. Maar het blijft verdacht stil. Ik kijk nog even stiekem en zie dat ze me met een uitdagende blik terug aankijkt. Snel duik ik weer weg. Mijn zoon slaakt een diepe zucht naast me. “Mama, laat mij maar. Ik haal haar wel.”

Binnen een paar seconden staat hij weer naast me. Hand in hand met mijn dochter.

Ik wil kijken mama.

Met een grote grijns op zijn gezicht staat hij nog steeds voor me. Ik heb al gevraagd of hij aan de kant wou gaan maar dat deed hij niet.

Met zijn zusje spelen was niet verleidend genoeg en het aanbod om dora te mogen kijken sloeg hij ook af. Zelfs de belofte om strakjes een extra rondje kikkerspel te spelen kon hem niet interesseren.

Het is natuurlijk veel leuker om mama lastig te vallen, dat snap ik ook wel. Maar deze mama vindt het echt niet prettig als ze net op de wc zit en er opeens een peuter voor haar neus staat.