Moeders intuïtie


Het is alweer drie uur in de nacht en ik kom maar niet in slaap. Onze dochter heb ik ongeveer een half uur geleden weer terug in bed gelegd en ze heeft al een tijdje niets meer van zich laten horen. Dus aan haar ligt het niet.

Waarom kom ik dan niet terug in slaap? Langzaam draai ik me nog eens om een luister naar de ademhaling van mijn man. Hij slaapt als een blok en ik probeer me dan ook op zijn ritme te concentreren.

Al snel begin ik weer te woelen als ik voel dat mijn arm in slaap valt.Die dan weer wel. Ik gooi deze naast het bed en schrik me een ongeluk als ik reactie krijg.

“Mama, ik kan niet slapen.” Zegt mijn zin

Zou het dan toch de intuïtie van een moeder zijn?

Modderpoelen

Gebielend zet ook eindelijk mijn dochter een stap in het water. Ze giert het meteen uit een haar grote broer staat al aan de overkant van de modderpoel om haar aan te moedigen.

Halverwege blijft haar laars steken en kiept ze om. Ze kijkt me verschrikt aan, maar als ze mij ziet lachen staat ze weer op een veegt haar handjes aan haar natte broek af. Lachend, gierend en brullend lopen de kinderen door de modderpoelen verder en ik geniet van dit tafereel.

“Vindt je dat wel verstandig? Met die twee kleintjes in dat vieze water?” 

Ik kijk om naar een oudere meneer die aan komt fietsen.

“Daarom laat ik ze er ook niet van drinken .” Geef ik de man als antwoord. Maar daar was de goede meneer niet van gediend en fietst mopperend verder.

Was dat niet diezelfde generatie die zegt dat de jeugd van tegenwoordig meer buiten moet gaan spelen?

Die kleine babykleertjes

Wat was dat toch een mooi moment. De allereerste kleertjes van ons kindje vers uit de was. Speciaal voor hem of haar gekocht aangezien we niet wisten dat we als eerste een jongetje zouden krijgen.

Alle kleertjes heb ik nog ijverig gestreken. Stuk voor stuk netjes gevouwen en met liefde in de kast gelegd. Afwachtend op het kindje dat deze kleertjes zou gaan dragen.

In de tussentijd weet ik dit nu wel. Strijken heb ik al een hele poos geleden opgegeven en met wasmand nummer drie voor deze avond mijmer ik terug naar die kleine kleertjes van toen. 

Die waren namelijk een stuk sneller gevouwen…

Ik heb hier schoenen!

Ze heeft gisteren haar nieuwe schoenen zelf “uitgezocht”. Het was een heel avontuur aangezien ze er wel tien ontzettend mooi vond en ze eigenlijk allemaal wou hebben. Een echt meisje dus..

De schoenen gingen dan ook niet meer uit en ze rende ontzettend trots op haar nieuwe schoenen de winkel uit. Ze liet ze aan iedereen die ze tegenkwam zien en de rest van de dag hadden wij een vrolijk tevreden meisje.

Ook vandaag moesten haar nieuwe schoenen weer aan. Ook vandaag laat ze haar nieuwe schoenen trots aan iedereen zien. Alleen kijken de mensen nu een beetje vreemd. 

Dat is wel logisch. Want door de modderpoel waar ze vanmorgen in is gesprongen, zijn haar nieuwe schoenen verre van nieuw.

Ik word achtervolgd!


Huilend drukt ze zich nogmaals in mijn schouder. Och wat is dat arme meisje toch bang.

Zojuist liep ze nog vrolijk naast me. Samen zingend naar de eendjes die langs het pad lagen te zonnen. Totdat ze in de gaten kreeg dat ze werd achtervolgd. Ze zette het op een gillen en sprintte er meteen tussenuit. Op haar laarsjes rende ze langs het pad, vluchtend voor haar achtervolger.

Na wat moeite kreeg ik haar te pakken en ze begon wild om zich heen te slaan, tot ze in de gaten kreeg dat ik het was. Angstig keek ze rond. Op zoek naar haar achtervolger.

Maar haar schaduw was nergens meer te bekennen.

Het gaat wel hoor!


“Zal ik het zakje niet van je overnemen?” Vraag ik mijn zoon.

Hij loopt er al een aantal minuten mee en ik moet toegeven dat het eigenlijk best grappig is. Maar toch heb ik liever dat hij het zakje aan mij geeft, of nog liever even onderin de kinderwagen legt.

“Nee mama, het gaat prima hoor!”

Trots loopt hij verder en hij blijft volhardend bij zijn woord, tot we uiteindelijk bij een prullenbak zijn aangekomen.

Volgens afspraak gooit hin het zakje erin, maar eerst moet er natuurlijk nog afscheid worden genomen.

“Daag poepje van het hondje!”

De politiewagen


Boos kijken ze elkaar aan. Geen van beiden geeft toe en er ontstaat een gespannen sfeer in onze woonkamer.
Het begon toen mijn zoon een politiewagen voorbij zag komen op tv. Zoals het hoort bij een klein kind raakt hij enthousiast en bij het horen van de sirene wil hij dan ook graag mee doen.

“Mama! Zusje! Kijk! Een poltiewagen! Tuta tuta tuta!” 

Mijn dochter wordt hier echter boos om en roept naar haar grote broer.

“Nee! Het is Tatu tatu tatu!”

En zo lijkt de eerste ruzie tussen mijn zoon en dochter een feit.